Rooms Katholiek; Algemene graven; Kindergraven.

Opvallend is de eenvoud van ontwerp en aanleg van de begraafplaats. Tot de eeuwwisseling lag de grens van de begraafplaats bij het (nieuwe) hoofdpad achter de ingangspoort. Het oude middenpad van de eerste aanleg liep vanaf het toenmalige toegangshek naar achteren en verdeelde de begraafplaats in twee gelijke delen. Een dwarspad achterin vormde de scheiding met het R.K.-gedeelte van de begraafplaats (in gebruik tot 1869 wanneer de R.K.-begraafplaats aan de Ceintuurbaan in gebruik komt).

De eerste twintig rijen in het oudste gedeelte en de uitbreiding van 1894 waren bestemd voor eigen graven. De bezitter van het graf was (tijdelijk) eigenaar van 1 grafruimte. Voor de gehele begraafplaats gold, dat een grafruimte plaats moest bieden aan drie volwassenen boven elkaar. Het bezit van de grafruimte bedroeg tenminste 20 jaar en kon telkens tegen betaling worden verlengd. Het werd eventueel pas "geruimd" als de laatste periode was verstreken.

Algemene graven

Het gebied van de algemene graven beslaat veertig rijen. Hierin werden de mensen gedurende tenminste 20 jaar begraven. In een grafruimte lagen drie personen boven elkaar, veelal de personen die in dagen achtereen waren gestorven. Veelal lagen er dus drie mensen van een verschillende familie in 1 graf. Het grafmonument, wanneer er dat al was, betrof vaak een klein schuin geplaatst steentje; een lessenaartje. Een inventarisatie van Saxion-studenten liet zien dat er nog meer dan 100 van deze lessenaartjes aanwezig zijn in het dichte struweel.

Katholieke gedeelte

Bij de opening van de begraafplaats was het achterste deel aangewezen voor de rooms-katholieke ingezetenen. Daarmee werd wellicht onbedoeld benadrukt dat de katholieken in die tijd veelal werden gezien als tweederangs burgers. In 1869 kregen de katholieken hun eigen begraafplaats aan de Ceintuurbaan. Langzaam werden nadien de katholieken stoffelijke resten geruimd en opnieuw gebruikt als algemeen graf.

Schrijnende kindersterfte

Diverse grafnummers werden aangewezen als kindergraf. In een kindergraf werden de kleine kinderen dwars begraven en zo konden in een laag soms wel 8 kinderen worden begraven. Het totale kinderen in een graf kon daarmee oplopen tot 20 tot 20 begravenen. Na 15 jaar werden deze graven geruimd en opnieuw gebruikt als kindergraf. In de regel kende deze graven geen monumenten. De kindersterfte was in de 19e eeuw enorm hoog. Levensloos geborenen vanwege de gebrekkige medische begeleiding, besmettelijke ziekten zoals cholera, tyfus en tuberculose die nog niet konden worden voorkomen, en bittere armoede. Op de begraafplaats zijn ongeveer 30.00 mensen begraven, waarvan tenminste 4000 kinderen. Feitelijk betekent dit dat bijna wekelijks een kind te grave werd gedragen.